من راز فصل‌ها را می‌دانم

جمله را کامل یادم نمی‌آید. اما فکر کنم گفتم: «دنیا به سمت کمال پیش می‌ره و مدام جای بهتری برای زندگی کردن می‌شه.»

گفت: «واقعن! این طوری فکر می‌کنی؟ اما به نظر من دنیا داره به سمت زوال پیش می‌ره.»

گفتم: «این طوری نیست. تو فکر نمی‌کنی دنیای امروز خیلی کامل‌تر از دنیای صد سال پیشه؟ مثلن همین دوستی من و تو. اگه صد سال پیش به دنیا می‌اومدیم اصلن شکل می‌گرفت؟»

گفت که نظرش همان است که گفته. مطمئن بودم که دلایل زیادی برای حرفش دارد و توی چت نمی‌تواند همه را بگوید.

حالا از آن روز «خود این‌وری‌ام» هی دارد دلیل و برهان می‌آورد که قانعم کند دنیا هر روز دارد جای بهتری برای زندگی می‌شود و خود «آن‌وری‌ام» مدام دارد مثال نقض می‌زند.

این مصیبت خیلی از روزهای من است. بیش‌تر از این که دیگران را توی بحث‌ها مجاب کنم، شک را مثل خوره می‌اندازم به جان خودم آن هم درست در همان موردی که ادعا می‌کردم نظر قطعی‌ام بوده.