یک شعر
به حالتی که ماه کامل دارد و بعد از باران به پاکیزه ترین شکل ممکن می تابد؛ به همان فراهمی که شب را ژرف تر می کند و من را دچار این رخوت عظیم ؛ جبروت ابروی تو را می گویم که انگشت های دلتنگ من فقط قادرند به سمت اش اشاره کنند .. به سمت آن که مایل و کامل است و در انتهایی ترین نقطه ی خیالم لم داده است..